بوی باران،بوی سبزه ،بوی خاک
 

شاخه های شسته،باران خورده، پاک
 

آسمان آبی و ابر سفید
 

برگ های سبز بید
 

عطر نرگس ،رقص باد
 

نغمه ی شوق پرستوهای شاد

نر نرمک می رسد اینک بهار
 

خوش به حال روزگار،

خوش بحال چشمه ها و دشت ها،

خوش بحال دانه ها و سبزه ها،

کاش در دهکده ی عشق فراوانی بود

توی بازار صداقت کمی ارزانی بود

کاش اگر گاه کمی لطف به هم می کردیم

مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

کاش به حرمت دلهای مسافر هر شب

روی شفاف ترین خاطره مهمانی بود

کاش دریا کمی از درد خودش کم می کرد

قرض می داد به ما هرچه پریشانی بود

کاش به تشنگی پونه که پاسخ دادیم

رنگ رفتار من و لحن تو انسانی بود

مثل حافظ که پر از معجزه و الهام است

کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

چقدر شعر نوشتیم برای باران

غافل از آن دل دیوانه که بارانی بود

کاش سهراب نمی رفت به این زودی ها

دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود

کاش دلها پر افسانه ی نیما می شد

و به یادش همه شب ماه چراغانی بود

کاش اسم همه ی دخترکان اینجا

نام گلهای پر از شبنم ایرانی بود

کاش چشمان پر از پرسش مردم کمتر

غرق این زندگی سنگی و سیمانی بود

کاش دنیای دل ما شبی از این شبها

غرق هرچیز که می خواهی و می دانی بود

دل اگر رفت شبی کاش دعایی بکنیم

راز این شعر همین مصرع پایانی بود

سلامت را نمیخواهند پاسخ گفت،
                                                   سرها در گریبان ست.

کسی سر برنیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را.
نگه جز پیش پا را دید،نتواند،
که ره تاریک و لغزان است.
وگر دست محبت سوی کس یازی،
به اکراه آورد دست از بغل بیرون،
که سرما سخت سوزان ست.

نفس کز گرمگاه سینه آید برون،ابری شود تاریک.
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.
نفس کاینست،پس چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟
مسیحای جوانمرد من!ای ترسای پیر پیرهن چرکین!
هوا بس ناجونمردانه سردست...آی...
دمت گرم و سرت خوش باد!
سلامم را تو پاسخ گوی،در بگشای!

منم من،میهمان هر شبت،لولی وش مغموم.
منم من،سنگ تیپا خورده ی رنجور.
منم،دشنام پست آفرینش،نغمه ی ناجور

نه از رومم،نه از زنگم،همان بیرنگ بیرنگم.
بیا بگشای در،بگشای دل تنگم.
حرفا !میزبانا!میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد.
تگرگی نیست،مرگی نیست.
صدائی گر شنیدی،صحبت سرما و دندان ست.
من امشب آمدستم وام بگذارم.
حسابت را کنار جام بگذارم.
چه می گویی که بیگه شد،سحر شد،بامداد آمد؟
فریبت می دهد،بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست.
حرفا!گوش سرما برده است این،یادگار سیلی سرد زمستان ست.
و قندیل سپهر تنگ میدان.مرده یا زنده،
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود،پنهان ست.
حریفا!رو چراغ باده را بفروز،شب با روز یکسان ست.

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت.
هوا دلگیر،در ها بسته،سرها در گریبان،دستها پنهان،
نفسها ابر،دلها خسته و غمگین،
درختان اسکلتهای بلور آجین،
زمان دلمرده،سقف آسمان کوتاه،
غبار آلوده،مهر و ماه،
زمستان ست.

که ابلهانه می پنداشت

که حق زیستن دارد

بر او ببخشایید...

بر او که در سر تا سر تابوتش

جریان سرخ ماه گذر داشت

و خواب هزار ساله ی اندامش را

اشفته می کرد

بر او ببخشایید...

بر او که از درون متلاشی شد

اما هنوز پوست چشمانش

از تصور ذرات نور می سوخت

و گیسوان بیهوده اش

نا امیدوار از نفوذ نفس های عشق می لرزید

بر او ببخشایید

 زیرا که محسور بود

زیرا که ریشه های هستی باور شما

در گام های غربت او نقب می زدند

...

و قلب زود باور او را

با ضربه های موذی حسرت

در کنج سینه ی متورم می سوخت

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم تا که در ان نقطه ی دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

ناله می لرزد می رقصد اشک...

اه که بگذار بگریزم من

از تو ای چشمه ی جوشان گناه

شاید ان به که بپرهیزم من

عاقبت بند سفر پایم بست

میروم خنده لب و خونین دل

میروم از دل من دست بر دار

ای امید عبث بی حاصل

فروغ فرخزاد

انتظار ازار دهنده است. فراموش کردن ازار دهنده است . اما تردید در تصمیم گیری بد ترین عذاب هاست

خیر و شر هر دو یک چهره را دارند مهم این است که در چه زمانی از مسیر زندگی ادم ها بگذرند

paulo coelho

گز می کنم میان افکارم
به هیچ فکر می کنم
همان هیچی که همیشه بین ما بود
جز رویایی که من از تو ساخته بودم
و به این فکر می کنم که آیا تو نیز هیچی برای فکر کردن داری یا نه؟
 
تو نیز رویایی از من داری یا نه؟
و دوباره به همان هیچ فکر می کنم
خودم جواب می دهم
!!!!نه